|
Znaki runiczne są najstarszym typem pisma ludów północy Europy. Słowo runa (run) oznacza w języku staroskandynawskim tajemnicę, sekret, magię. Słowo to w języku staroniemieckim oznacza "szeptać" Nazwa ta, kojarzy się również z podobnymi germańskimi zwrotami, takimi jak sekrety, czarować, mówić cicho, szeptać. Najstarsze, znalezione w Norwegii, napisy runiczne pochodzą z III wieku. Niektórzy uczeni datują jedną krótka inskrypcje znalezioną w Trondheim na I wiek, nie jest to niestety w pełni potwierdzone przez uczonych, którzy wyrażają na ten temat sprzeczne opinie. Runy były używane do zapisu krótkich inskrypcji w drewnie, metalu lub na kamieniach. Alfabet runiczny, Futhark starszy składa się z 24 znaków. Jak głosi, piękna skandynawska legenda, runy podarował ludziom Bóg Odyn, by mogli korzystać z ich mocy. Odyn bardzo pragnął posiąść wielką wiedzę. W zamian za dostęp do źródła wiedzy i mądrości ofiarował sam siebie, przebijając sobie bok włócznią.
Istnieje kilka odmian alfabetu runicznego, jednakże najpowszechniej stosowany przez użytkowników run jest Futhark starszy, który składa się z 24 znaków. Nazwa pochodzi od pierwszych sześciu liter alfabetu f, u, th, a, r, k. Jest to najstarszy z wielu runicznych alfabetów |
|
Zamów wróżbę
Historia run
Mój koszyk 0.00zł
Moje konto
