O mnie: 

Wróżka a kryzys. Pamiętam, jak kilkanaście miesięcy temu ostrzegałam przed kryzysem. Rok 2009, który rozpoczął się już w październiku, nie zapowiadał się zbyt optymistycznie, z uwagi na jedenastkę, która zawsze przynosi rozłam i straty. Jeszcze na jesieni, słysząc wypowiedzi ekonomistów w TV, twierdzących że nikt się nie spodziewał kryzysu, mruczałam pod nosem „mówcie za siebie” Zresztą pisałam chyba o tym na swojej stronie, w ubiegłym roku bodajże wiosną. Ostatnio naukowcy wystosowali list w obronie rozumu. Hm..mogę tu wyliczać ludzi którzy interesowali się astrologią, chociażby Mikołaj Kopernik, a nie sadzę by mu rozumu brakowało, podobnie jak Pitagorasowi, który uważał że wszystko jest liczbą. Rok astrologiczny rozpocznie się pod koniec września, tym samym wejdziemy z punktu widzenia astrologii i numerologii w 2010 rok. To będzie rok w wibracji 12, liczbie Tarotowego Wisielca XII, ogólnie jest to zastój, zatrzymanie. Normalna kolej rzeczy, po kryzysie zawsze przychodzi stagnacja. A Panom naukowcom, politykom i ekonomistom, życzę dobrej intuicji.

Abra


Magiczne chwile

Zawsze trzeba podejmować ryzyko. Tylko wtedy uda nam się pojąć, jak wielkim cudem jest życie, gdy będziemy gotowi przyjąć niespodzianki, jakie niesie nam los.
Bowiem każdego dnia wraz z dobrodziejstwami słońca Bóg obdarza nas chwilą, która jest w stanie zmienić to wszystko, co jest przyczyną naszych nieszczęść. I każdego dnia udajemy, że nie dostrzegamy tej chwili, że ona wcale nie istnieje. Wmawiamy sobie z uporem, że dzień dzisiejszy podobny jest do wczorajszego i do tego, co ma dopiero nadejść. Ale człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydaja się nam takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda. Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć. Magiczna chwila dnia pomaga nam dokonywać zmian, sprawia, iż ruszamy na poszukiwanie naszych marzeń. I choć przyjdzie nam cierpieć, choć pojawią się trudności, to wszystko jest jednak ulotne i nie pozostawi po sobie śladu, a z czasem będziemy mogli spojrzeć wstecz z dumą i wiarą w nas samych.
Biada temu, kto nie podjął ryzyka. Co prawda nie zazna nigdy smaku rozczarowań i utraconych złudzeń, nie będzie cierpiał jak ci, którzy pragną spełnić swoje marzenia, ale kiedy spojrzy za siebie – bowiem zawsze dogania nas przeszłość – usłyszy głos własnego sumienia: „A co uczyniłeś z cudami, którymi Pan Bóg obsiał dni twoje? Co uczyniłeś z talentem, który powierzył ci Mistrz? Zakopałeś te dary głęboko w ziemi, gdyż bałeś się je utracić. I teraz została ci jedynie pewność, że zmarnowałeś własne życie.”
Biada temu, kto usłyszy te słowa. Bo uwierzył w cuda, dopiero gdy magiczne chwile życia odeszły na zawsze.

Paulo Coelho

Bardzo lubię ten fragment tekstu, dlatego umieściłam go na wstepie mojej opwieści.

Kiedyś pewnej, pięknej, złotej  jesieni wracałam dosyć późno z pracy do domu. Idąc moją ulicą, nagle poczułam się jakaś taka, radosna szczęśliwa, spokojna, właściwie tak bez, wyraźnego powodu. Towarzyszył mi jakiś dziwny przyjemny nastrój. Miałam wrażenie, że w powietrzu unosi się coś dobrego i tajemniczego. Przepełniało mnie dziwne uczucie, którego nie potrafiłam określić i nawet nie próbowałam gdyż czułam się z tym dobrze, ot  taka magiczna chwila. Pomyślałam, że to pewnie tak, piękna aura na mnie wpływa. Gdy już weszłam na klatkę do swojego bloku usłyszałam, z tyłu pukanie w szybę do drzwi wejściowych bloku. Odwróciłam się z myślą, że to może ktoś z sąsiadów się dobija widząc mnie, przez szybę drzwi bo nie chce mu się wyciągać klucza. Odwróciłam się, jednakże zdumiona stwierdziłam ,że za szybą drzwi nie ma nikogo. To dziwne, ale miałam wrażenie, że ktoś jest przy mnie blisko, ale wcale nie bałam się, wręcz przeciwnie, czułam się spokojnie i bezpiecznie. Ten dziwny stan trwał tak przez kilkanaście dni. Miałam wrażenie, że gdy wracam do domu jakaś niewidzialna ręka ułamek sekundy wcześniej pomaga otwierać mi drzwi, które bardzo lekko ustępowały. To było ledwie uchwytne…Jakby ktoś był obecny i w prawie nie zauważalny, nieuchwytny sposób pomagał i towarzyszył mi. Czułam się tak jakbym była pod jakąś dobrą opieką, i było mi z tym bardzo przyjemnie. Trudno mi opisać ten stan. Któregoś dnia wchodząc do mieszkania, zobaczyłam coś, maleńkiego, błyszczącego, tkwiącego w samym progu drzwi, pomiędzy futryną. Podniosłam przedmiot zdumiona, skąd się tam wziął? Okazało się, że był to medalik, taki, jaki dzieci dostają idąc do pierwszej komunii. Może to nie było by też takie niezwykłe gdyby to nie był już czwarty, znaleziony na przestrzeni, dwóch, może trzech lat. Dzisiaj sobie myślę, może to był mój Anioł Stróż?. Pamiętam też ze jako mała dziewczynka, zgubiłam medalik zaraz po komunii, kąpiąc się w rzece, i bardzo wtedy się popłakałam. Ten, co znalazłam w progu mieszkania, noszę przy sobie i wiem, że Anioły istnieją. Są wśród nas. Tej jesieni spotkałam prawdziwą miłość…ale to długa historia. Może kiedyś ją opisze.


Skrzydlaty Posłaniec?

Mój ojciec odszedł w zeszłym roku, odszedł po ciężkiej chorobie na drugą stronę. Kiedy się z nim żegnałam kilka dni wcześniej, przed wyjazdem za granicę, czułam, wiedziałam że się już z nim nie zobaczę. Byłam już w samochodzie, a on wyszedł jeszcze przed dom  pomachać  na pożegnanie, wtedy zrozumiałam...Ojciec chyba też coś przeczuwał, widziałam to w jego oczach a on chyba w moich, rozumieliśmy się bez słów, powiedziałam do męża byśmy jeszcze wrócili, choć na chwilę, ale maż się spieszył...Tak żałuję teraz, że go posłuchałam. Wciąż mam w oczach mojego ojca na progu rodzinnego domu patrzącego na mnie smutno i gdy piszę o tym żal serce okropnie ściska. Bardzo to przeżywam, mój tata był wyjątkowym i bardzo dobrym człowiekiem, dał mi w życiu, bardzo, bardzo dużo ciepła. Wiary w siebie, co jest tak ważne dla kobiety. Miał niesamowitą, wręcz graniczącą z jasnowidzeniem intuicję.  Kilka dni po pogrzebie zdarzyło się coś niesamowitego. Szłam, smutna, zamyślona ulicą, rozmyślałam o życiu, śmierci, o tym czy coś jest po tamtej stronie. Pomyślałam, tato daj jakiś znak..tato, jest coś tam, po tamtej stronie ?Nagle, zupełnie tuż nad moją głową, bardzo nisko zaszybował gołąb. Zatoczył w powietrzu dwukrotnie niewielki krąg i musnął mnie lekko skrzydłem po włosach. Być może nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że mój tata, jak wspomniałam wcześniej, był człowiekiem który miał niesamowitą intuicję, potrafił przeczuć wiele wydarzeń. Kiedyś mi powiedział, że jak zmarła jego mama, był wtedy młodym chłopakiem w wojsku, przyleciał do nie go na okno gołąb i zastukał w okno, posiedział chwilę na parapecie, popatrzył w okno i odleciał, podobnie było gdy odszedł jego ojciec. Dlatego twierdził, że gołębie przynoszą wiadomości, są posłańcami  z tamtej strony. Może mój ojciec dał mi znak, bym tak nie rozpaczała?

W mojej okolicy gołębie są raczej rzadkością, nie mieszkam na krakowskim rynku. To wydarzenie w pewnym sensie uspokoiło moje serce. Długo zastanawiałam się czy napisać o tak intymnych przeżyciach, pomyślałam jednak że być może ten tekst doda otuchy komuś, kto stracił bliską osobę. Być może nie rozstajemy się z nimi na zawsze.